( * ( وَوَهَبْنا لِداوُدَ سُلَيْمانَ نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّه أَوَّابٌ ) * ) . اين تعبير كه نشاندهنده عظمت مقام سليمان است شايد براى رد اتهامات بىاساس و زشتى است كه در مورد تولد سليمان از همسر « اوريا » در تورات تحريف يافته آمده است و در عصر نزول قرآن در آن محيط شايع بوده . تعبير به « وهبنا » ( بخشيديم ) از يك سو ، و تعبير به « نعم العبد » ( چه بنده خوبى ) از سوى ديگر ، و تعليل « انه اواب » ( كسى كه پيوسته به اطاعت و امتثال فرمان خدا باز مىگردد و از كوچكترين غفلتها و لغزشها توبه مىكند ) از سوى سوم ، همه نشاندهنده عظمت مقام اين پيامبر بزرگ است . تعبير به « انه اواب » درست همان تعبيرى است كه در باره پدرش داود در آيه 17 همين سوره آمده بود ، و با توجه به اينكه « اواب » صيغه مبالغه است و مفهومش « بسيار بازگشتكننده » مىباشد ، و قيد و شرطى در آن نيست مىتواند بيانگر بازگشت به اطاعت فرمان خدا ، بازگشت به حق و عدالت ، و بازگشت از غفلتها و ترك اولىها باشد . از آيه بعد داستان اسبهاى سليمان شروع مىشود كه تفسيرهاى گوناگونى براى آن شده كه بعضا از سوى ناآگاهان بوده و بسيار زننده و مخالف موازين عقل و حتى دون شان يك انسان عادى است ، تا چه رسد به پيامبر بزرگى همچون سليمان ع هر چند محققان با الهام از دلائل عقل و نقل راه را بر اين گونه تفسيرها بسته‌اند . ما پيش از آنكه به سراغ احتمالات مختلف برويم آيات را طبق ظاهر آن - يا ظاهرترين احتمال آن - تفسير مىكنيم تا روشن شود اين نسبتهاى ناروا در قرآن نبوده ، بلكه از طريق پيشداوريهاى ديگران بر قرآن تحميل شده است . قرآن مىگويد : « به خاطر بياور هنگامى را كه عصرگاهان اسبان چابك